Kiedy Camilla po raz pierwszy opowiedziała mi o swoim projekcie, poczułam, że jest to coś, z czym mogę się utożsamić. Dla mnie „góry blisko domu”, a konkretnie Alpy Nadmorskie, to nie tylko miejsce, w którym zaczęła się moja przygoda z alpinizmem, a jeszcze wcześniej, w dzieciństwie, z pieszymi wędrówkami. To również miejsce, w którym w najtrudniejszych chwilach, zarówno pod względem finansowym, jak i osobistym, zawsze znajdowałam dla siebie przestrzeń i czułam się mile widziana. Przyznam szczerze: w żaden sposób nie mogłabym sobie pozwolić na wyprawę za granicę, ale nie postrzegam pozostania blisko domu jako rozwiązania zastępczego. Wręcz przeciwnie. Uważam, że powinniśmy nauczyć się traktować to jako przywilej. Jestem głęboko przekonana, że w tych dolinach wciąż jest tak wiele do odkrycia i ponownego poznania.
Cami obawiała się, że powtarzanie dróg, które pokonałam już w poprzednich latach, może nie być dla mnie wystarczająco motywujące. Ja jednak bardzo się cieszyłam. Po pierwsze dlatego, że chodzenie po górach nie polega dla mnie na „kolekcjonowaniu trofeów”. Po drugie, ponieważ przyjaźń jest ważniejsza niż przejście tej samej drogi dwa, trzy czy dziesięć razy. I wreszcie dlatego, że zawsze można wrócić w znajome miejsce, patrząc na nie świeżym okiem i z nową świadomością.
Podczas przygotowań do zdobycia uprawnień przewodniczki wysokogórskiej nauczyłam się, jak ważne jest przeniesienie uwagi z samej siebie na innych. Uważam, że umiejętność ograniczania własnego ego jest dziś szczególnie istotna, i to nie tylko w górach. Dla mnie ta podróż z Cami była również właśnie tym: radosną akceptacją roli osoby obecnej, ale pozostającej w cieniu. Mam nadzieję, że przynajmniej częściowo udało mi się to osiągnąć.
W końcu, mimo że Alpy Nadmorskie są moimi rodzinnymi górami, nigdy wcześniej nie miałam okazji spędzić w nich całego tygodnia bez przerwy. Przemieszczanie się wyłącznie o własnych siłach – pieszo, na rowerze i podczas wspinaczki – przenosi człowieka w zupełnie inny wymiar, tak odmienny od szalonego tempa codziennego życia, do którego przywykliśmy. Wszystko nabiera wtedy innego znaczenia. Góry przestają być miejscem „konsumpcji”, w którym zachłannie gromadzimy kolejne wejścia, by później móc się nimi pochwalić. Zamiast tego znów stają się naszym zwierciadłem, niczym jezioro o świcie, kiedy wiatr wreszcie cichnie. Wtedy możemy spróbować zrozumieć coś o sobie i o prawdziwej wielkości tego, co nas otacza.
Na potrzeby trawersu wybrałyśmy kilka szczególnych dróg wspinaczkowych, nie ze względu na ich trudność czy popularność, lecz często z uwagi na ich znaczenie historyczne, piękno lub naturalny przebieg. A wszystko, czego nie udało nam się zrealizować, skłoniło mnie do refleksji nad tym, jak ogromne bogactwo kryją te góry i jak wiele marzeń mogłabym jeszcze tutaj spełnić w przyszłości.
Po przejściu Alp Nadmorskich ponownie dołączyłam do Cami, aby wspólnie zdobyć Monviso, górę będącą symbolem dla nas, mieszkańców Piemontu. Zdecydowałyśmy się na rzadko uczęszczaną grań północno-zachodnią, czemu sprzyjały również idealne warunki pogodowe. Podczas gdy w Alpach Nadmorskich zawsze rozpoczynałyśmy wspinaczkę przy świetle dziennym, tym razem wyruszyłyśmy ze schroniska w świetle czołówek. W pewnym sensie czuje się wtedy, że rozpoczyna się „poważną” wspinaczkę. Świadomość, że Cami nigdy wcześniej nie była po tej stronie góry, sprawiała, że czułam ogromną odpowiedzialność. Całym sercem pragnęłam bardziej niż kiedykolwiek zbliżyć się do roli, która, mam nadzieję, stanie się w przyszłości moim zawodem.
Minęło siedem lat, odkąd po raz pierwszy pokonałam tę grań, w prawdziwie dzikim otoczeniu, które w tak krótkim czasie bardzo się zmieniło. Wtedy, w samym środku sierpnia, biwakowaliśmy na Colle delle Cadreghe, topiąc śnieg z lodowca, aby mieć wodę do picia i gotowania. Dziś byłoby to nie do pomyślenia. Z trudem rozpoznałam to miejsce. To naprawdę ściska za serce. Uświadamiasz sobie, jak szybko postępują zmiany, w coraz większym tempie, i że my również będziemy musieli się dostosować i szukać nowych dróg.
Tego dnia dotarcie na szczyt, gdy poruszałyśmy się szybko, blisko siebie, ze stale napiętą liną, wzruszyło mnie tak bardzo, że aż się rozpłakałam. Z pewnością nie był to mój pierwszy raz na Monviso, ale uświadomiłam sobie, jak bardzo ja sama również się zmieniłam. Nie sposób było nie poczuć zachwytu!