Custom Event Setup

×

Click on the elements you want to track as custom events. Selected elements will appear in the list below.

Selected Elements (0)
    Przejdź do treści

    Koszyk

    Twój koszyk jest pusty

    Kontynuuj zakupy

    Odkrywając góry blisko domu – Sveva Dallere

    Mieszkam w Turynie i studiowałam biotechnologię medyczną. Z zawodu i pasji jestem badaczką zajmującą się neuronauką. Od zawsze kochałam sporty na świeżym powietrzu, a moją pierwszą wielką miłością było wioślarstwo. Pierwszej miłości nigdy się nie zapomina, ale życie potoczyło się tak, że około dwudziestego roku życia zaczęłam stopniowo odkrywać góry: najpierw podczas długich wędrówek, później na via ferratach, a wreszcie, nieco ponad cztery lata temu, poprzez wspinaczkę. Uważam, że niemal we wszystkim potrzebuję trochę czasu, żeby się rozkręcić. Moja pasja do gór narodziła się stosunkowo niedawno, ale z czasem staje się coraz silniejsza. Systematyczność i wytrwałość pozwalają dotrzeć dalej, niż kiedykolwiek mogłabym sobie wyobrazić!

    Kiedy Cami (Camilla Reggio) zaproponowała mi udział w tym projekcie w kwietniu, od razu poczułam ogromny entuzjazm. Wspinam się od kilku lat, a to było moje czwarte lato od chwili, gdy nieco ponad trzy lata temu otworzył się przede mną zupełnie nowy świat możliwości. Stało się to dzięki Valterowi Galizio, który jest również mentorem Camilli i potrafił przekazać nam ducha, z jakim dziś podchodzimy do gór.

    Nie miałam możliwości wzięcia całego miesiąca urlopu, ale chciałam poświęcić lato na odkrywanie gór blisko domu, zrealizowanie kilku wspinaczkowych marzeń i dzielenie tych doświadczeń z przyjaciółmi. Propozycja Cami okazała się więc idealną okazją, która pojawiła się we właściwym momencie.

    Spośród wszystkich dróg wspinaczkowych uwzględnionych w projekcie od samego początku najbardziej przyciągała mnie grań Murari na Bessanese. Postanowiłyśmy więc wspólnie pokonać odcinek jej wyprawy od Bessanese do Ceresole. Obiecałam jej również, że dołączę do niej w każdy weekend, kiedy tylko będę miała taką możliwość.

    Moje oczekiwania zostały w pełni spełnione. Razem z Caio (Claudiem Pajolą) dotarliśmy do schroniska Gastaldi 18 sierpnia, wieczorem poprzedzającym wspinaczkę. Grań Murari to wyraźnie zarysowana, 600-metrowa grań skalna, doskonale widoczna już z dużej odległości. Trudności techniczne nie są szczególnie wysokie, ale na tej eksponowanej i charakterystycznej grani, po raz pierwszy pokonanej w 1920 roku, niezbędna jest umiejętność orientacji w terenie i samodzielnej asekuracji.

    Wyruszyliśmy ze schroniska nocą i niemal całe podejście pokonaliśmy przy świetle czołówek, co sprawiło, że atmosfera była jeszcze bardziej magiczna. Mieliśmy szczęście wspinać się w całkowitej samotności: Cami, Caio i ja, a za nami nasi przyjaciele Chiara i Marco, którzy podczas drogi na szczyt musieli znosić nasze fałszujące śpiewy.

    Kiedy dotarliśmy na szczyt, na wysokość 3604 metrów, naszym oczom ukazała się zapierająca dech w piersiach panorama 360 stopni. Pogoda była idealna i nie mogliśmy wymarzyć sobie lepszych warunków. Zejście, które zdecydowaliśmy się odbyć drogą Balduino, okazało się dość długie i skomplikowane. Po improwizowanej kolacji w schronisku Gastaldi ruszyliśmy w dół w kierunku Pian della Mussa, ponownie włączając czołówki.

    Po pożegnaniu z Caio i spokojnej nocy w schronisku Ciriè przygotowałyśmy się do najbardziej dzikiej części trawersu. W kolejnych dniach nocowałyśmy w schronach biwakowych Soardi-Fassero i Ferreri, które okazały się niezwykle przydatnymi punktami wypadowymi podczas przejścia do Vallone di Sea, a następnie wspinaczki na Dent d’Ecot.

    Niestety z powodu pogody musiałyśmy zrezygnować ze zdobycia Uja di Mombran, ale potrafiłyśmy znaleźć sposób na wspólne spędzenie czasu, tak jak potrafią to tylko przyjaciele. W tych dzikich, odległych dolinach można przez wiele dni pozostawać bez zasięgu telefonicznego, dlatego wsparcie i aktualne informacje od osób przebywających w dolinie są niezbędne do planowania kolejnych etapów i wspinaczek.

    Z pewnością wrócimy w te góry: pomysłów i możliwości wytyczenia nowych dróg wspinaczkowych jest naprawdę wiele!

    Wspaniale było dzielić z Camillą zarówno początek, jak i koniec jej trawersu. Atmosfera była magiczna i pokazała, że największą siłą tego projektu były przede wszystkim wspólne doświadczenia oraz wsparcie tak wielu przyjaciół.