Custom Event Setup

×

Click on the elements you want to track as custom events. Selected elements will appear in the list below.

Selected Elements (0)
    Przejdź do treści

    Koszyk

    Twój koszyk jest pusty

    Kontynuuj zakupy

    Góry, które są moim domem – Camilla Reggio

    Moja piesza wyprawa przez Alpy Zachodnie była podróżą w pełnym tego słowa znaczeniu. Każdego dnia cieszyłam się ze zdobytego szczytu lub osiągniętej przełęczy. Często z najwyższego punktu mogłam jednym spojrzeniem objąć zarówno przebytą już drogę, jak i trasę, która wciąż była przede mną.

    Każdy etap planowałam w powiązaniu z poprzednim: czasem był wymagający i wyczerpujący, a czasem krótszy i spokojniejszy, pozwalając mi odzyskać siły. Mimo to nieustannie pozostawałam w ruchu, a wszystkie nieliczne dni odpoczynku, które wcześniej zaplanowałam, ostatecznie wypadły z harmonogramu.

    Podsumowując przebytą trasę, pokonałam pieszo 320 km i 36 500 m przewyższenia na podejściach, a także 7200 m przewyższenia podczas wspinaczki. Przez pięć dni korzystałam z roweru, przejeżdżając około 115 km. Dzięki temu mogłam szybciej pokonać długie doliny Alp Zachodnich. Jednak to spokojne tempo marszu, pozwalające dostrzegać szczegóły górskiego krajobrazu, drzew i zwierząt, wyznaczało rytm całej wyprawy.

    Początek podróży, 25 lipca, nie mógł mieć miejsca nigdzie indziej niż na Corno Stella. To góra szczególnie bliska mojemu sercu, zarówno ze względu na piękne, nasłonecznione ściany skalne, jak i wspaniałe wspomnienia wcześniejszych przygód. Wędrówkę rozpoczęłam ze Stefanią Loverą, przyjaciółką, z którą zdobyłam już wiele szczytów Alp Nadmorskich.

    Pierwszy dzień był prawdziwym świętem. Wielu przyjaciół, w tym Sveva, dołączyło do nas, aby życzyć nam powodzenia.

    Równie jasno od początku widziałam miejsce zakończenia wyprawy. 31 sierpnia dotarłam do Vallone di Forzo, gdzie wcześniej wytyczyłam swoją pierwszą drogę alpinistyczną, a później kolejną, łączącą wspinaczkę tradycyjną i sportową.

    W ciągu 38 dni wspięłam się na 19 ścian skalnych, pokonując drogi alpinistyczne (Argentera, Cresta Savoia, Monviso, Bessanese i Dent d’Ecot), klasyczne drogi wspinaczkowe (Corno Stella, Nasta, Tribolazione, Valsoera i Torre Lavina), drogi sportowe (Nord di Bresses, Rocca la Meja, Punta Figari, Punta Udine, Traversette, Bourcet, Cristalliera i Lavinetta) oraz jedną via ferratę (Rocca Senghi).

    Trudno powiedzieć, która wspinaczka była najpiękniejsza lub najbardziej wymagająca.

    Północno-zachodnia grań Monviso była drogą, na której najbardziej mi zależało, a pokonanie jej razem z doświadczoną Stefanią sprawiło mi ogromną przyjemność. Monviso to symboliczna góra Piemontu, widoczna zarówno z Turynu, jak i z Cuneo. Podczas podróży stała się dla mnie czymś w rodzaju Gwiazdy Polarnej: punktem odniesienia pomiędzy drogą już przebytą a tą, która wciąż pozostawała do pokonania.

    Równie piękna była Uia di Bessanese, oferująca wspaniałą, rozległą trasę wspinaczkową, którą pokonałam z dwojgiem bliskich przyjaciół, Svevą Dallere i Claudiem Paiolą.

    W okolicach Cuneo wspinałam się z legendarnym Sergiem Savio na kilku wyjątkowych lokalnych drogach, takich jak Correnti Gravitazionali na Rocca la Meja (maks. 7a, obowiązkowe 6c) oraz L’Overfigari (maks. 6c, obowiązkowe 6b+) na Punta Figari.

    Najtrudniejsza droga? Być może ostatnia podczas całej wyprawy, którą pokonałam razem ze Svevą i Chiarą Giovando: ponowne przejście mojej własnej drogi na Lavinetta (maks. 6c/+, obowiązkowe 6b+), ze względu na jej ciągłe trudności i wymagające otoczenie. Kiedy nie było możliwości powrotu pod ścianę, musiałam wspinać się z ciężkim plecakiem, tak jak na Nord di Bresses – Pisolo (maks. 6b) czy Cristalliera – Super Bianciotto (maks. 6a+). Moja zasada „by fair means”, czyli pokonywania trasy własnymi siłami, wykluczała korzystanie z pomocy tragarza, dlatego cały sprzęt musiałam mieć przy sobie. Tylko raz mój przyjaciel Dario Santunione oszczędził mi tego wysiłku. Przez pozostałą część wyprawy, trwającej ponad miesiąc, polegałam na sobie oraz na partnerach wspinaczkowych, którzy towarzyszyli mi na poszczególnych etapach i z którymi dzieliłam ciężar wyposażenia.

    Przez 13 dni wędrowałam samotnie. Każdy z tych dni był wyjątkowy na swój sposób, choć większość obejmowała stosunkowo „łatwe” odcinki piesze. Przemierzałam górskie przełęcze i dzikie tereny w całkowitej samotności, zachwycona pięknem otaczającej mnie przyrody.

    Przejście Alp Zachodnich w pełni samodzielnie sprawiło, że wyprawa stała się prawdziwą przygodą, a koordynacja logistyczna z przyjaciółmi i partnerami wspinaczkowymi była niezwykle wymagająca. Zdarzały się nieprzewidziane sytuacje, które udało się rozwiązać dzięki pomocy nieznajomych spotkanych po drodze, ale były też takie, z którymi musiałam poradzić sobie sama.

    W takich chwilach dodawałam sobie odwagi, wspominając osobę, która zainspirowała mnie do tej wyprawy: niezwykłego Patricka Berhaulta i jego trawers Alp. Poczułam przypływ pewności siebie i determinacji, dzięki którym zdecydowałam się wspiąć na Malvassorę, a następnie zejść tą samą drogą. Podczas samotnej wspinaczki z asekuracją linową każdy wyciąg trzeba pokonać dwukrotnie. Dotarcie na szczyt było dla mnie niezwykle emocjonującym momentem.

    W innych sytuacjach, jak na Destrera, potrafiłam również zrezygnować. Brak zasięgu telefonicznego, który uniemożliwiał mi koordynację z przyjaciółmi, oraz trudne warunki spowodowane ulewnym deszczem poprzedniego dnia skłoniły mnie do zachowania ostrożności. Nie mogłam też czekać, aż skały wyschną, ponieważ następnego dnia moi towarzysze oczekiwali mnie już na wspinaczkę na Lavina. Takie decyzje również są częścią wyprawy z dokładnie określonym harmonogramem.

    Nocowałam w schroniskach górskich (20 nocy), schronach biwakowych (9 nocy) i domach przyjaciół (3 noce). Czasami spałam też bezpośrednio pod gwiazdami, mając ze sobą jedynie śpiwór i karimatę (6 nocy).

    Przez większość czasu pogoda była piękna i słoneczna, z typowymi popołudniowymi burzami. Wyjątkiem było przejście dolin Lanzo razem ze Svevą. Pokonywałyśmy tam dzikie, odludne przełęcze w deszczu, po śliskich i mokrych skałach morenowych. Warunki te sprawiały, że przejścia były dalekie od łatwych, a schrony biwakowe okazały się niezbędne.

    Moja podróż może wydawać się indywidualną przygodą, ale w rzeczywistości udało mi się ją ukończyć dzięki pomocy wielu osób i wspólnej pracy zespołowej.

    Moi przyjaciele z Cuneo i Turynu zawsze byli pełni energii, wypoczęci, zmotywowani i bardzo chętni do pomocy przy realizacji tego projektu. To właśnie dzięki nim przez cały czas czułam się jak w domu.

    Nie ukrywam, że jednym z kluczowych elementów takiego przedsięwzięcia była organizacja rozpoczęta wiele miesięcy wcześniej: analiza trasy, rozdzielenie sprzętu i rezerwacje. Jednak nawet najdokładniejsze planowanie musi iść w parze z elastycznością i doświadczeniem, które są niezbędne, aby radzić sobie z nieuniknionymi niespodziankami.

    Ostatniego dnia, stojąc na szczycie Torre Lavina, czułam, jak wołają mnie góry Doliny Aosty. Chciałabym również je odwiedzić, wędrując spokojnym tempem i ciesząc się pięknymi, ekscytującymi drogami wspinaczkowymi. Niestety czekała już na mnie praca na Politechnice.

    Może następnego lata!