Moja piesza wyprawa przez Alpy Zachodnie była podróżą w pełnym tego słowa znaczeniu. Każdego dnia cieszyłam się ze zdobytego szczytu lub osiągniętej przełęczy. Często z najwyższego punktu mogłam jednym spojrzeniem objąć zarówno przebytą już drogę, jak i trasę, która wciąż była przede mną.
Każdy etap planowałam w powiązaniu z poprzednim: czasem był wymagający i wyczerpujący, a czasem krótszy i spokojniejszy, pozwalając mi odzyskać siły. Mimo to nieustannie pozostawałam w ruchu, a wszystkie nieliczne dni odpoczynku, które wcześniej zaplanowałam, ostatecznie wypadły z harmonogramu.
Podsumowując przebytą trasę, pokonałam pieszo 320 km i 36 500 m przewyższenia na podejściach, a także 7200 m przewyższenia podczas wspinaczki. Przez pięć dni korzystałam z roweru, przejeżdżając około 115 km. Dzięki temu mogłam szybciej pokonać długie doliny Alp Zachodnich. Jednak to spokojne tempo marszu, pozwalające dostrzegać szczegóły górskiego krajobrazu, drzew i zwierząt, wyznaczało rytm całej wyprawy.
Początek podróży, 25 lipca, nie mógł mieć miejsca nigdzie indziej niż na Corno Stella. To góra szczególnie bliska mojemu sercu, zarówno ze względu na piękne, nasłonecznione ściany skalne, jak i wspaniałe wspomnienia wcześniejszych przygód. Wędrówkę rozpoczęłam ze Stefanią Loverą, przyjaciółką, z którą zdobyłam już wiele szczytów Alp Nadmorskich.
Pierwszy dzień był prawdziwym świętem. Wielu przyjaciół, w tym Sveva, dołączyło do nas, aby życzyć nam powodzenia.
Równie jasno od początku widziałam miejsce zakończenia wyprawy. 31 sierpnia dotarłam do Vallone di Forzo, gdzie wcześniej wytyczyłam swoją pierwszą drogę alpinistyczną, a później kolejną, łączącą wspinaczkę tradycyjną i sportową.
W ciągu 38 dni wspięłam się na 19 ścian skalnych, pokonując drogi alpinistyczne (Argentera, Cresta Savoia, Monviso, Bessanese i Dent d’Ecot), klasyczne drogi wspinaczkowe (Corno Stella, Nasta, Tribolazione, Valsoera i Torre Lavina), drogi sportowe (Nord di Bresses, Rocca la Meja, Punta Figari, Punta Udine, Traversette, Bourcet, Cristalliera i Lavinetta) oraz jedną via ferratę (Rocca Senghi).
Trudno powiedzieć, która wspinaczka była najpiękniejsza lub najbardziej wymagająca.
Północno-zachodnia grań Monviso była drogą, na której najbardziej mi zależało, a pokonanie jej razem z doświadczoną Stefanią sprawiło mi ogromną przyjemność. Monviso to symboliczna góra Piemontu, widoczna zarówno z Turynu, jak i z Cuneo. Podczas podróży stała się dla mnie czymś w rodzaju Gwiazdy Polarnej: punktem odniesienia pomiędzy drogą już przebytą a tą, która wciąż pozostawała do pokonania.
Równie piękna była Uia di Bessanese, oferująca wspaniałą, rozległą trasę wspinaczkową, którą pokonałam z dwojgiem bliskich przyjaciół, Svevą Dallere i Claudiem Paiolą.
W okolicach Cuneo wspinałam się z legendarnym Sergiem Savio na kilku wyjątkowych lokalnych drogach, takich jak Correnti Gravitazionali na Rocca la Meja (maks. 7a, obowiązkowe 6c) oraz L’Overfigari (maks. 6c, obowiązkowe 6b+) na Punta Figari.