Nel deserto più arido del mondo, verso la vetta più alta

Na najbardziej suchą pustynię świata, w kierunku najwyższego szczytu

Są tacy, którzy szukają swoich korzeni w jednym miejscu. Daniele Matterazzo szuka ich, podróżując — docierając tam, gdzie świat zdaje się kończyć. Atacama, najsuchsza pustynia na planecie. A potem Ojos del Salado, najwyższy wulkan Ziemi, sięgający 6894 metrów. Ostatni odcinek to techniczny fragment na linach poręczowych, pokonany jedną ręką. Bo granic nie wyznacza ciało. Wyznacza je umysł.

TEKST I ZDJĘCIA: Daniele Matterazzo

UNLIMITED HORIZONS

Na północy Chile, pośród ogromnych mineralnych przestrzeni, gdzie świat zdaje się kończyć, rozpoczęła się moja przygoda.

To terytorium nie oferuje wielu punktów zaczepienia, nie daje rozproszeń i sprowadza wszystko do tego, co niezbędne: woda, oddech, natura, cisza, ty. Atacama nie jest jedynie najsuchszą pustynią na planecie; to pierwotna przestrzeń zawieszona między niebem a ziemią, gdzie światło jest ostre, a cienie wydają się wieczne. Tam góry wyłaniają się jak solidne miraże, a wiatr opowiada historie tak stare jak skała. W tej kruchej i bezwzględnej scenerii postanowiłem podążać za swoją przygodą, wiedząc, że nie będzie to tylko zdobycie geograficzne czy fizyczne, lecz także nowa, wielka podróż wewnętrzna ze sobą samym. Bo w takim miejscu nie przyjeżdża się tylko po to, by zdobyć szczyt.

ATACAMA

Wejście na pustynię oznacza przekroczenie niewidzialnej granicy. Nie ma konkretnego momentu, w którym orientujesz się, że już tam jesteś: po prostu, w pewnej chwili krajobraz przestaje przypominać jakiekolwiek inne miejsce. Roślinność znika, a ziemia zamienia się w pył, sól i skałę. Wszystko wydaje się nagie, jakby czas wygładził wszystko do samej kości.

To geografia ekstremów: bezkresne płaskowyże, odizolowane wulkany i słone laguny, które nagle pojawiają się jak plamy koloru w świecie zdominowanym przez ochry i brązy. Poruszając się po tych przestrzeniach, ma się wrażenie, że otaczająca przestrzeń rozciąga się ponad wszelką miarę, oszukując wzrok.

Słońce uderza niemal brutalnym światłem, wzmacnianym przez wysokość i suche powietrze, a każdy łyk wody staje się bezcenny. Potem, gdy słońce chowa się za górami, ciepło znika w kilka minut, a zimno wdziera się do powietrza z zaskakującą szybkością. Nawet wiatr wydaje się mieć tu swoją rolę w tej kruchej równowadze: wieje między skałami, unosi drobny piasek i nieustannie przypomina, że to miejsce jest żywe, mimo pozornej bezruchu.

WULKANY

Teren zdominowany jest przez pionowe obecności, które przerywają płaską linię horyzontu pustyni: wulkany. Wyłaniają się z mineralnej pustki z niemal uroczystą naturalnością, jakby od zawsze strzegły ciszy. Wiele z nich przekracza 5000 metrów, a niektóre szczyty sięgają znacznie powyżej 6000 metrów, rysując surowy profil na czystym niebie i tworząc najrozleglejsze pasmo górskie na planecie.

FAUNA

Guanachi, vigogne, lisy andyjskie pustyni: w nich rozpoznałem cichą formę odporności — bez ostentacyjnej walki, jedynie równowagę wypracowaną w czasie. Te zwierzęta nie dominują krajobrazu tak wyraźnie jak wulkany i góry, lecz stanowią jego głęboką i harmonijną część. Są znakiem, że nawet w najbardziej ekstremalnych miejscach istnieje porządek, niewidzialna tkanka łącząca skałę, niebo i życie.

OJOS DEL SALADO

Ojos del Salado to najwyższy wulkan na Ziemi. Wraz z wysokością cisza stawała się coraz głębsza. Nie była to jedynie nieobecność dźwięków, lecz obecność, która obejmowała wszystko, wzmacniając każde uderzenie serca i każdą myśl. W tej ciszy zmęczenie nabierało kształtu: nie tylko fizycznego, lecz przede wszystkim psychicznego. Były momenty, w których wątpliwość wkradała się cicho, pytając, czy naprawdę możliwe jest iść dalej i dotrzeć do końca.

Ale za każdym razem odpowiedź przychodziła wraz z kolejnym krokiem. Nie była to walka przeciwko górze, lecz raczej dialog z nią.

SZCZYT 6894 M

Szczyt, w miarę jak się zbliżał, przestawał być jedynie punktem geograficznym, a stawał się symbolem równowagi osiągniętej między ograniczeniem a wolą, wzmocnionej przez objawy wysokościowe.

W ostatnim odcinku prowadzącym na szczyt znajduje się eksponowany fragment wspinaczkowy na linach poręczowych, który w moim przypadku musiałem pokonać, z konieczności, jedną ręką przy użyciu przyrządu do wychodzenia po linie typu jumar.

Po dotarciu na górę nie było głośnej radości, jakiej się spodziewałem. Tylko długie spojrzenie, otwarte na nieskończony horyzont Andów, i cicha świadomość: nie zdefiniowała go jedna ręka, lecz zdolność przekroczenia tego, co czasem z domu wydaje się niemożliwe. W tym momencie góra nie była już wyzwaniem, lecz świadectwem przeżytym wspólnie z przewodnikiem Lucą Montanarim, który zapewnił mi bezpieczeństwo.

BUTY

Aurai DFS EVO GTX

Daniele Matterazzo

„Uwielbiam to, że docieram do tej metafizycznej rzeczywistości, jaką jest bycie „poza domem”, poza tym, co znane, a nawet po prostu przebywanie na świeżym powietrzu. Czuję, że outdoor to mój wymiar: sprawia, że czuję się dobrze.”