Szlak szybko opuszcza łąki i zagłębia się w las dębów ostrolistnych, prowadząc ku wyżej położonym terenom. Samotna wędrówka przez taki las jest doświadczeniem niemal hipnotycznym, medytacyjnym. Pod stopami miękka warstwa opadłych liści przeplata się z nagimi, wystającymi skałami wapiennymi. W miarę zdobywania wysokości ponownie zaczynają pojawiać się rozległe łąki. Jeszcze trochę podejścia i docieram do lasu bukowego, który otula szczyt Torre Maggiore. Tutaj wysokie, przypominające kolumny pnie drzew tworzą prawdziwą roślinną katedrę, do której promienie słońca docierają już tylko miejscami. Czeka mnie ostatni, przyjemny wysiłek: wejście na szczyt.
Rozległe panoramy zapowiadają zbliżający się święty szczyt, który na wysokości 1121 metrów n.p.m. jest najwyższym punktem pasma Monti Martani. Słońce niemal dotyka linii horyzontu, barwiąc dolinę coraz intensywniejszymi odcieniami żółci i czerwieni. Tam, na smaganym wiatrem szczycie, pozostałości starożytnego italskiego sanktuarium Monte Torre Maggiore zdają się ożywać. Samotne przekroczenie progu tego liczącego tysiące lat miejsca, gdy ostatnie złote promienie słońca rozpalają blaskiem pradawne kamienie, jest czymś magicznym. Ciekawe, ilu wędrowców od zarania dziejów przeżywało tutaj te same emocje! Zatrzymuję się na chwilę, nieruchomy, pochłonięty tą myślą i bezkresnym widokiem, jaki oferuje to niezwykłe miejsce. Stąd wzrok sięga od wzgórz środkowej i południowej Umbrii aż po surowe, ciemne sylwetki Apeninów.
Czas zdaje się zatrzymywać… Ale słońce nieubłaganie znika, ustępując miejsca błękitnej godzinie i pierwszym gwiazdom przebijającym się przez niebo. Ta atmosfera towarzyszy mi również w drodze powrotnej. Idę pod koronami drzew lasu, który stał się teraz ciemny i tajemniczy, pełen dźwięków przecinających ciszę nadchodzącej nocy.